Voor wie er achter wil komen wat er nog over is van de Nederlandse tijd in New York, leest het best Van Jan Kees tot Yankees in New York. Pascal Theunissen, freelance journalist woonachtig in New York en schrijver van het weblog Newyork.blog.nl, schreef een zeer goed gedocumenteerd en enthousiast verteld verhaal over de geschiedenis van New York, met daaraan toegevoegd voor elk stadsdeel een uitgebreide rondleiding langs de overblijfselen van de Nederlandse tijd. Ik zag op internet al dat NOS-correspondent Eelco Bosch van Rosenthal dankbaar gebruik maakte van wat een tijdrovende uitzoekklus voor Theunissen geweest moet zijn, maar netjes met bronvermelding natuurlijk (zie de Nieuw Amsterdam-serie).

Het boek staat stijf van de interessante feiten en verhalen; van de in de stoep ingemetselde molenstenen in Queens, tot het verhaal achter Spuyten Duyvil in The Bronx (dat ik kende omdat ik bij de rondvaart rond het eiland Manhattan het treinstation met dezelfde naam passeerde). Huizen en kerken: uitgebouwd, herbouwd of afgebroken. Kerkhoven, standbeelden, plaquettes en straatnamen: er is nog zoveel Nederlands terug te vinden op Manhattan (waar het bij de meeste New York-bezoekers vaak bij blijft (Wall Street, Bowery, Governors Island)), maar ook op Staten Island, in Brooklyn, Queens en The Bronx. Wandel door een half desolaat industrieel gebied in een buitenwijk en loop dan opeens tegen een door Nederlanders gebouwde woning van meer dan 300 jaar oud aan. Dit soort details maakt het boek zo leuk.

Het enige negatieve dat ik kan vinden aan het boek is dat het zo vol staat van feiten dat het je soms begint te duizelen (lees het dus in etappes). En de teleurstelling dat je niet meteen met het boek in de hand door New York en de andere stadsdelen kan gaan wandelen om de oude huizen en straten met eigen ogen te aanschouwen. Twee negatieve punten dus, waar de lezer gelukkig zelf wat aan kan doen.

Zie ook nog een interview van Pieter Jan Hagens met Pascal Theunissen.

Van Jan Kees tot Yankees in New York – Op Zoek naar Nederlandse Roots in de Big Apple: Pascal Theunissen, 2009. Uitgeverij Conserve. ISBN 978-90-5429-286-9

Half journalistiek Nederland is ter plekke, al was het maar om Willem Alexander en Maxima te kunnen volgen. Zij mochten de lampen aanzetten die speciaal voor de viering oranje kleurden. OK, die zijn wel vaker oranje, voor andere evenementen, maar laten we daar niet moeilijk over doen.

De AVRO en de NOS besteden samen vier avonden lang aandacht aan de evenementen, met Pieter Jan Hagens en Eva Jinek als presentatoren. Ben benieuwd wat mijn lezers van dit programma vinden. Heb het zelf nog niet gezien (dat wordt haasten, want het is nog maar twee keer).

Verder ben ik het zeer uitgebreide boek van Pascal Theunissen aan het lezen: Van Jan-Kees tot Yankees in New York, waarin verslag wordt gedaan van de geschiedenis van de stad en van de sporen van de Nederlandse invloed. Binnenkort een uitgebreide recensie over dit boek.

Kijk, die heb ik gekregen van president Obama.
Wat leuk, een iPod.
Heb ik al. Maar deze heeft nog schone oordopjes.
Mama, dat is wel erg decadent: aan de nieuwe iPod omdat de oordopjes niet meer nieuw zijn.
Wil je mijn oude?
Graag. Als die dopjes maar in mijn oren passen.
Ruim, jongen. Ruim.
Staat er eigenlijk muziek op die nieuwe iPod?
Zeker, maar de Obama’s hebben een wat aparte smaak. Allemaal musicals. Kijk maar: Once in love with Amy (Where’s Charley?)
Die hebben ze vast voor mij erop gezet.
Vast, jongen. En Diamonds are a girl’s best friend is dan voor mij. Vanwege mijn kroonjuwelen. Maar verder: Camelot.
Ze bedoelen ongetwijfeld Buckingham Palace, mam.
Iets uit Evita…
Dat is een Britse musical.
Uit Cats…
Die ook.
En The Phantom of the Opera…
Allemaal Brits.
Toch leuk geprobeerd. Ik wis het zaakje wel in iTunes.
Kopieer ze maar naar mijn iPod dan, mam. Ik vind het wel leuke deuntjes.

Het wachten is op het begin van de laatste uren. Te verwachten highlights: Michelle Obama, maar toch vooral Ted Kennedy. Er is een videohommage gemaakt, hij zou op video spreken maar gaat proberen ook op het podium te spreken.

Bij Kennedy werd dit jaar een hersentumor aangetroffen. Hij heeft inmiddels een operatie achter de rug. Kennedy blijft een van de belangrijkste Democraten binnen de partij.

Kennedy wordt geïntroduceerd door Caroline Kennedy, dochter van John F. Kennedy en nicht van Ted Kennedy. Zij zat in het comité dat een vice-presidentskandidaat voor Barack Obama vond.

Caroline is fan van Obama. Hij inspireert haar net zo als haar vader de Amerikanen inspireerde.

En dan nu het eerbetoon op video.

Edward Kennedy steunde Obama al in januari. Die steun werd gezien als een belangrijke stap naar Obama’s nominatie. Kennedy wordt gezien als de grootste steunbezorger voor de achtergestelde Amerikanen. Hij vocht voor Medicare, Head Start, ziektekosten, kinderen, onderwijs, het leger, noem maar op. Hij was een van de eerste kritische stemmen in de Senaat met betrekking tot de oorlog in Irak.

Mocht Kennedy nog sterk genoeg zijn en Obama het tot president schoppen, dan gaan zij samen de strijd aan om voor iedere Amerikaan betaalbare gezondheidszorg te hebben.

3:30 uur

Het dak gaat van de conventieruimte: Kennedy betreedt het podium en spreekt de zaal toe. Grootste verrassing van de maandagavond. Ik verwacht een lawine aan open doekjes. De man wordt op handen gedragen in de partij.

Kennedy zegt nog maar eens dat betaalbare gezondheidszorg een fundamenteel recht is, en geen privilege. En hij gelooft dat Obama daarvoor zal vechten. Net als voor de soldaten die toch vooral niet voor een “mistake” moeten echten.

Niets is onmogelijk, zegt Kennedy. Zijn broer zette een mens op de maan. Amerikanen zijn dus tot alles in staat. Met Obama is er nieuwe hoop voor het land en, zo besluit, Kennedy, The dream lives on.

Een korte toespraak, maar zoveel meer dan de Democraten hadden durven hopen dat dit nu al het hoogtepunt van de avond genoemd mag worden. De band speelt “still the one.” Er zijn alleen borden met “Kennedy” erop te zien in de zaal. Veel tranen.

3:40 uur

Volgens CNN wilde 28 procent van de aanwezigen in de conventiehal dat Obama Hillary Clinton als running mate koos. Obama heeft nog veel harten te winnen, als dit een indicatie is van de weerstand binnen de partij. 6 procetn wilde Biden. Zij hebben hun zin gekregen.

Volgende deel van de avond: een video over Barack Obama’s leven en werken. Iets meer leven dan werken op dit moment, maar toch.

Even terzijde. Wat mij opvalt bij de uitzending van CNN is dat Wolf Blitzer en zijn clubje gewoon op de conventievloer zitten met een eigen podium. Dat moet een eerste keer zijn. Eerder vulden de tv-zenders altijd een skybox. Tegenwoordig stoppen ze daar de NPS met Jorgen Raymann en Prem Radakishun in. De tijden veranderen. Speaking of which: Obama ’08, het programma van de NPS vanuit Denver, had een wat moeizame start. Een uur lang uitzending terwijl er nauwelijks iets te melden is, is gewoon te lang. En als Joost Karhof al leuker is dan Raymann, dan zegt dat genoeg. Wat me gisteravond niet duidelijk werd, was waarom dit programma (de rest van de week komen ze nog elke avond terug) gemaakt moet worden. Prem en Raymann gedroegen zich als Obama-groupies. Prem verbaasde zich dat hij nog voor betaald werd ook. De kijker vroeg zich dat ook af. Er zaten best aardige items bij, maar die hadden ook gewoon in NOVA kunnen uitzenden.

3:50 uur

Terug naar de conventie. Er rouleert een petitie op de conventievloer om Clintons naam op de roll call als genomineerde te zetten. Mogelijke strategie op woensdag: de roll call wordt gedaan en als New York aan de beurt is, geeft de voorzitter van de New York-delegatie het woord aan Clinton die voorstelt om Obama via applaus tot kandidaat te kiezen. We zullen zien.

CNN is erg blij met zijn deskundigen. Het kost moeite om te stoppen met de analyse en over te gaan op de introductie door Tom Harkin van voormalig Republikeins Afgevaardigde Jim Leach. Een gematigde Republikein en onderdeel van de poging van de Democratische partij om bipartisanship uit te stralen. Wat Joe Liebermans functie is op de Republikeinse conventie. Harkin is alweer opzijgeschoven voor analyse.

Tijd voor Jim Leach. Hij steunde Obama ook al vrij vroeg in de campagne. Leach had graag Republikein Chuck Hagel als running mate van Obama gezien. Luisterend naar Leach is het mij ook meteen bekend waarom hij op maandag spreekt, en niet verderop in de week: nette man, maar geen meeslepend spreker. Dat vindt CNN ook en gooit er voor het eind van de toespraak maar weer en promo en analyse doorheen.

Bij Larry King Live, snel na de conventie, mogen de Republikeinen de Democratische conventie komen kleineren. De Democraten mogen dat volgende week, vermoed ik.

4:00 uur

James Carville is boos: er is geen boodschap en president Bush is nog niet een keer aangevallen. Schande! Vier jaar geleden vielen de Democraten ook al niet aan, terwijl de Republikeinen geen moment misten op hun eigen conventie om de Democraten en John Kerry in het bijzonder aan te vallen. Volgende week zal geen uitzondering zijn bij de Republikeinen. Geen vuurwerk tegen de Republikeinen dus. En dat valt ook niet te verwachten in de toespraak van Michelle Obama. Carville vindt het een gemiste kans, deze eerste avond.

Dat is al jaren het verschil tussen de Democraten en de Republikeinen: de Democraten willen een betekenisvol debat, de Republikeinen willen de verkiezingen willen. Of, zoals ik vaker zeg, de Democraten vinden de Republikeinen slecht voor het land, de Republikeinen vinden de Democraten het grote kwaad, dat bestreden moet worden. Dat is een heel andere insteek.

4:30 uur

Krijg net een e-mail van Michelle Obama. Met een filmpje:

Er draait nu een introductievideo: When Barack met Michelle.

Craig Robinson, de oudere broer van Michelle Obama, introduceert zijn zus. Opeens is de zaal gevuld met Michelle-borden. Leve de strakke regie.

Michelle vertelt over de onwaarschijnlijke reis die Obama en zij hebben afgelegd en die zij zelf heeft afgelegd. Het wordt een zeer persoonlijk verhaal (en helaas voor Carville: geen harde aanval op de Republikeinen).

Michelle roept Hillary Clinton aan (die zorgde voor “18 million cracks in the glass ceiling” die vrouwen van topposities houdt) en krijgt een open doekje. Hopelijk weer een aantal Clinton-stemmers overtuigd.

Michelle spreekt erg goed. Ze zal vast geoefend hebben, maar ze heeft er aanleg voor. Ze is klaar en de band zet “Isn’t she lovely” in. Photo-op: de twee dochters van de Obama’s komen het podium op om hun moeder te feliciteren met haar toespraak. Emotionele en persoonlijke toespraak.

Barack Obama via satelliet vanuit de woonkamer van de familie Girardeau in Kansas City, Missouri. Een echt family-values moment. Beetje zoet. Wat het punt verder is van de videoverbinding wordt mij niet duidelijk.

5:00 uur

Avond is afgelopen. CNN zal nog wel tot in het oneindige dooranalyseren. Ik niet. Ik meld mij wel weer.

James Carville zal wel op zoek gaan naar alle 15.000 journalisten om te klagen dat niemand de Republikeinen aanviel. Hij zal niet de enige zijn die het een avond van gemiste kansen vindt.