Zelden zoveel last gehad van computervirussen als de laatste tijd. Vooral van virussen bij mijn vrienden dan, want die bellen mij steevast als zij computerproblemen hebben. Ik kan namelijk niet alleen een pc aanzetten, maar ook nog programma’s installeren en een website maken. Dan ben je al snel de populairste whizzkid in de naaste omgeving. Roepen dat ik al 36 ben en dat ik ook maar wat doe (beide beweringen zijn aantoonbaar juist) helpt niet. Mijn oom is er nog steeds van overtuigd dat ik te lui ben om hem uit te leggen hoe videobewerking op de computer werkt, terwijl ik dat niet eens wíl kunnen. En vrienden mailen mij nog dagelijks dat ze gewaarschuwd werden dat er een virus op hun machine zat die jdbmgr.exe heet en die door Norton antivirus helemaal niet herkend wordt en dat ze het boosaardige bestand helemaal zelf hebben verwijderd. Knap hè? En dat ik dat ook moet doen: hier is de handleiding.
Ik kijk of ik mijn diepe zucht als attachment mee kan sturen (helaas) en zie er vanaf om terug te mailen dat er nog een virus op hun systeem rondzwerft met de onheilspellende naam sol.exe. Maar ik ben aardig en ik wil ze hun favoriete tijdverdrijf Patience niet afnemen. In plaats daarvan mail ik de uitleg dat het niet om een virus gaat en een kopie van het verwijderde bestand. Het nadeel is dat ik zo mijn imago in stand houd.
Afgelopen week werd ik weer uit mijn zelfgekozen isolement gebeld. Niet door mijn moeder, want die heb ik in ieder geval goed getraind. Zij heeft op mijn aanraden een virusscanner gekocht en wist zonder mijn hulp de firewall te activeren. Hulde. Ik hoop dat het erfelijk is. Mijn eigen computer doet onbeschermd aan wisselende contacten, dus het was een kwestie van minuten voordat mijn pc besmet was. Maar: geen paniek, verwijdertooltje gedownload, gedraaid en eindelijk ook firewall geïnstalleerd. Probleem opgelost. Een persoonlijke nederlaag. Dat wel.
Het eerste telefoontje kwam van een vriendin. Zij was ook besmet, vertelde ze (ik besloot de goede gelegenheid tot een flauwe opmerking aan mij voorbij te laten gaan), en ze had intussen ook het geschikte antivirus-programmaatje van het web gehaald. Mijn inspanningen om mijn vrienden tot zelfredzaamheid te bewegen leken hun vruchten af te werpen. Maar waarom belde zij dan toch? Het bleek dat het virus maar niet wilde verdwijnen. Telkens als zij de computer opnieuw opgestart had en de Windows update wilde downloaden (dat was haar door xs4all aangeraden), kwam de melding weer in beeld dat de computer uitgezet zou worden. Ten eerste, waarom had ze mij niet gebeld, maar xs4all? En ten tweede… ik bleef even stil op zoek naar een diplomatieke formulering… maar ze vulde zelf aan: “En ten tweede wordt mijn computer direct weer besmet wanneer ik het internet op ga om de update op te halen, hè?” Ik glimlachte door de telefoon heen, gaf haar een virtuele omhelzing en hing op. Opvoeding geslaagd. Daarna belde mijn oom dat zijn printer het niet deed, maar dat de inkt niet op was. Dat had hij namelijk getest door een cocktailprikker door de cartridge te prikken. Die avond overwoog ik toch een 0800-nummer aan te vragen.