Alweer een weblog. Zijn er niet al genoeg?
Ik begrijp uw verzuchting. Iedereen die zijn schoenen aan de juiste voet kan krijgen, heeft inmiddels een weblog. Waarop de weblogger doorgaans over het aantrekken van zijn schoenen schrijft. Dus waarom zou u zitten te wachten op het weblog van mij? Een goede vraag.
In augustus 2003 begon ik mijn eerste weblog. Geen traditioneel huis-tuin-en-keuken-weblog, maar een over de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Die verliepen op dat moment nog onder de radar van heel Nederland, maar ze waren voor mij al erg interessant. Ik volg de Amerikaanse politiek en speciaal de verkiezingen al jaren, maar ik had met mijn opgebouwde kennis eigenlijk nooit echt wat gedaan. In 2000 schreef ik een paar stukken die in literair-satirisch studentenblad Propria Cures werden gepubliceerd, maar de oplage van PC is laag, dus het bereik gering.
Maar in 2003 vond ik dat ik de aanstaande verkiezingen maar eens uitgebreid moest gaan volgen en dankzij de opkomst van het weblog (als fenomeen maar vooral als eenvoudig publicatie-instrument) was de keus tot het starten van een weblog al snel gemaakt. Dat werd Potus 2004, waarbij Potus staat voor President of the United States.
Ik had me voorgenomen om het mezelf niet makkelijk te maken en om vanaf de begindatum elke dag nieuwe berichten te posten. Ik moet zeggen dat het erg meeviel. Er was veel nieuws en naarmate de verkiezingen vorderden kwam er steeds meer nieuws. Ik had eveneens besloten om waar nodig ook mijn mening te geven en om de verkiezingen zo breed mogelijk te volgen, omdat er meer is dan het politieke nieuws. Dus grappen van de late night shows kregen van mij een plaats naast de opiniepeilingen, en absurde websites noemde ik naast de aandacht voor Super Tuesday, de conventies en de verkiezingsnacht. Alles voor een mooi totaalbeeld van de verkiezingen.
In de eerste maanden was ik al blij met 25 pageviews per dag. Nadat Wim de Bie op zijn weblog aandacht aan mijn weblog had besteed, steeg het aantal lezers snel tot over de honderd en op bijzondere dagen, zoals de eerste voorverkiezingen in Iowa en New Hampshire, Super Tuesday en de conventies, steeg het aantal lezers soms tot boven de vierhonderd. Bescheiden aantallen vergeleken met sommige andere websites, maar genoeg om mij te motiveren zo goed mogelijk verder te gaan.
Mijn weblog bleef niet onopgemerkt. Redacties van kranten, tijdschriften en tv-programma’s bezochten mijn site, al weet ik natuurlijk niet of ze er ook wat mee deden. Maar toen de verkiezingen echt dichtbij kwamen, leverde mijn inspanning toch een aantal media-optredens op, van lokale radio (Radio Eindhoven) tot landelijke televisie (RTL Z). daar had ik eerlijk gezegd niet echt aan gedacht toen ik mijn weblog begon, maar was een mooie belevenis.
Inmiddels zitten mijn five minutes of fame er weer op en schrijf ik nog steeds op mijn weblog over de afloop van de verkiezingen. Maar met de inauguratie van president Bush in januari 2005 zit de verkiezingsccyclus er weer op. Om toch door te kunnen schrijven heb ik daarom een domeinnaam gekocht en ben ik dit weblog begonnen. Ik zal aandacht blijven besteden aan de Amerikaanse politiek, en misschien dat ik over drie á vier jaar weer in de voorverkiezingen voor 2008 duik. Maar in de tussen tijd zal ik schrijven over alle andere zaken die mij opvallen. Ik ben zeer geïnteresseerd in nieuws, cultuur en media en als ik denk iets te melden te hebben, dan vindt u dat hier terug.
In tegenstelling tot de meeste andere weblogs heb ik de commentaaroptie uitgezet. Ik heb wel wat beters te doen dan de hele dag politie-agentje spelen voor degenen die op hun toetsenbord zijn gaan staan terwijl de commentaaroptie aan stond, en op spam zit ik niet te wachten (u ook niet, vermoed ik). Maar u bent van harte uitgenodigd om mij te mailen.